Sweet Dwarrel of the Four Limes

Dwarrel was altijd bij ons en ging overal mee naar toe, in de talloze vakanties die we met hem hebben gehad en waar we altijd ellelange wandelingen - zeg maar dagexcursies ondernamen - in de bergen: Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk, de Pyreneen, Corsica. Ik herinner me nog goed die ene vakantie in Oostenrijk, een snikhete eerste week en wij maar wandelen: Dwarrel zat een tijdens deze routes regelmatig in de drinkbakken van het plaatselijk vee af te koelen! 's Avonds bij de tent zou je denken dat het heertje uitgeput op zijn matje in een hoekje zou gaan liggen, maar nee hoor, dan ging hij met knuffel in de bek eens lekker rondwandelen en bij de andere campinggasten langs! Of samen met Chica ineens achter de reuzegrote marmotten aan! Samen met de ouders van Eric in Zwitserland, een mooie wandeling, we kwamen soms langs prachtige vergezichten en diepe afgronden, dan stond met name Ineke ( Eric z'n moeder ) gewoon doodsangsten uit over onze honden. In de Pyreneen, werkelijk fantastisch een hele dag op pad, van 's ochtends 0700 en ja, soms kwamen we ook pas weer om 1900 bij de tent aan. Langs ijsschotsen en door sneeuwvlaktes, zeker niet geheel ongevaarlijk. Met name die ene keer toen we een smalle puinhelling over moesten. Chica had dan al heel snel door "ik blijf bij de baas, die redt het wel, die lost dit wel eventjes op", maar Dwarrel, ja, die is Dwarrel en ging al op pad. De rugzak lag inmiddels al beneden, want die wilden we niet meedragen, Dwarrel was dus ook al beneden en Eric met Chica hadden de oversteek net voor mij gemaakt, zodat ik al zittend op mijn kont, met houvast aan de voetafdrukken van Eric schuifelend naar de overkant kon. Hele familie veilig aanbeland via die kant naar beneden, waar Dwarrel inmiddels al weer met geheel andere dingen bezig was.  En dan Corsica, .....fantastisch gewoon: op een eiland niet alleen bergen en sneeuw, maar zo'n anderhalf uur later gewoon baden in zee: dus nog geweldiger voor baas en hond: wandelen en zwemmen.

  corsica 2006

Ja, want er zijn maar weinig dingen die Dwarrel - en nu nog steeds - leuker vindt dan zwemmen en dan wordt het nog leuker om een grote zware voetbal ( vuilniszakken vol van deze afgedankte ballen van de voetbalclub gekregen van de overbuurman ) uit het water te halen. Mensen aan de kant staan dan vaak vol bewondering, soms vol angst en ongeloof ( "die hond verzuipt, die kan die grote bal toch niet uit het water krijgen") te kijken. Natuurlijk heeft de beste kerel in de loop der jaren hiervoor een speciale techniek ontwikkeld en die dingen komen gewoon altijd uit het water, soms duurt het even als de bal inderdaad te hard is, de golven te hoog  of.... maar de bal komt mee terug!

Hoeveel herinneringen je hebt na bijna 13 jaar ...ongelovelijk, met Dwarrel is natuurlijk die hele "jachtkoorts" begonnen! Ondanks alles wat we met hem ondernamen en wat zeker dus niet goed was voor de opvoeding van een jachthond, heeft hij ook hier z'n mannetje gestaan. Om met hem - toch eigenlijk een showhond - tussen mannen als Jan Roos en Hans Dijkgraaf met hun jachttoppers te staan op de eerste Gold Cup, destijds georganiseerd door Koos Blom en Jan Lubbers, gewoon fantastisch! Eigenlijk bijna alles gehaald: C,B-diploma, zowel met dummy's als op KNJV niveau. Knap allemaal als je bedenkt dat Faya haar 1e ( en tot nog toe enige ) MAP met 3e prijs behaalde op een leeftijd van ruim 2½ en dat Dwarrel op die leeftijd  ....veel zweet en tranen gekost om het A diploma te bemachtigen: dirigeren was niet zijn ding en het was op de wedstrijden altijd zo gezellig, al die mensen, vrouwtje wat nerveus, handen schudden, en dan ja, dan was ik aan de beurt, maar na het uitsturen, de eerste lijn, sloeg ik gewoon altijd links of rechtsaf en ging gezellig naar mijn publiek! Was ik even blij dat in te Bergschenhoek zijn gehele publiek achter ons stond en daar, een heugelijke dag, behaalden we het zo fel begeerde 1e A diploma, wat ons direct in datzelfde jaar de Zilveren Fazant opleverde! Workingtesten op dit niveau gehaald en uiteindelijk ook op KNJV niveau enige A's gehaald. Jammer genoeg is het ons niet meer gelukt om een MAP A te scoren - we hebben overigens ook maar aan 2 wedstrijden op dat niveau meegedaan en dat deed hij ueberhaupt niet slecht, maar gewoon net één dummy gemist!

 thuis kerst 2009

Chica kwam in 2000 bij ons en na 4 jaren met beide honden aan het werk te zijn geweest, ging Dwarrel in 2004 met pensioen. Ik vind dan niet dat de hond naast de kachel moet komen te liggen en alleen nog maar uitgelaten moet worden, nee, lekker actief blijft belangrijk: de voetbal is er nog steeds en zwemmen doen we ook zo vaak en zo lang het kan. We komen niet meer zonder hulp die hoge auto in, maar de achterkant krijgt van baasje of vrouwtje gewoon een duwtje, horen doen we nauwelijks meer, maar daar heeft hij zelf totaal geen last van, snuffelen is echt verheven tot een kunstvorm op HBO niveau en kan gewoon heel, heel lang duren! Binnen hebben we ook zo onze privileges: het zogeheten "Dwarreluurtje": de dames blijven lekker in de mand in de bijkeuken en Dwarrel mag door het hek....er wordt een blik geworpen op de mand met knuffels boven op de kast ( mag niet meer gewoon in huis staan sinds de laaste telg gearriveerd is ), die wordt door ons dan ook braaf gepakt en gegeven, waarmee hij dan al achterom kijkend naar de huiskamer inbeend richting zithoek en het thaise matje "he, kom je ook, gezellig!"  Op deze respectabele leeftijd heeft hij ook nog iets nieuws geleerd, namelijk het zoeken in de huis - als we dit spelletje voorheen deden en Dwarrel aan de beurt was, ging hij midden in de huiskamer naar mij staan kijken zo van "ja en nu?" terwijl Chica al snuivend en snuffelend alle hoeken inspecteerde. Nu heeft hij de truc ook door en ja, je krijgt er iets lekkers voor dus .....ook hij gaat nu zoeken, onthouden waar het vorige keer lag..."he, ook lullig ligt het nu niet.... Ik ruik iets, ja hoor dat kleine konijnenvelletje in de houtblokken mand!" Het blijft genieten, hopelijk duurt dat nog even voort.

tekst van januari 2010